دیدگانم در شبهای پر از سکوت و ستاره، آنجا که کودکان ثانیه ها را می شمارند و لحظه به لحظه کوچه را زمزمه می کنند، بارانی می شود و کوچه را می بارد. نمی دانم چگونه می توانم دگرباره آغاز کنم سرودن بهاری ترین لبخند تو را و تو را به یادگار تصویر کنم در قاب عکس گوشه تاقچه دلم. دیدگانم در لحظه به لحظه کوچه پس کوچه های این دیار بارانی می شود و خسته ترین گام های پدر بزرگ منتظر باران را سلام می کند. بر تو ای بارانی سلام. بر تو ای خاکستری جامه به تن. ای صورتی از مهربانی دیدن و شتابان در امتداد صبا گذر کنان، خدا را زمزمه کنان، رو به سوی افق قرمز خورشید، مرا، نگاه بارانی مرا دعا کنان، می روی و شبهای پر از سکوت و ستاره مرا به کودکان منتظر نان هدیه می کنی.

                                                                    سکوت و ستاره، هادی صفری، 24/4/82

My eyes will be rainy and rain the alley, in the nights full of silence and stars, where the children count the seconds and murmur the way moment by moment. I don't know how I can start again singing your most vernally smile and paint you as souvenir in frame of picture in corner of my hearts shell. My eyes will be rainy in alleys of the field moment by moment and say hello to the tiredest foot of Grand father, waiting for rain. Say hi to you, rainy. You, wearing gray cloth. You, face of kindness. Passing fast the way through north cool wind, murmuring God, blessing my rainy eyes, towards the red horizon of sun, you go and give the children waiting for food, my nights full of silence and stars.  

                                               Silence and star, Hadi Safaree, 2002/7/15 www.sababoy.blogfa.com