صبحگاه، صدای تو شنیدنیست. همه خیابان که پر از ماشین و مردمان آهنی باشد، باز هم در باجه تلفن صفای صدای تو، از آن فاصله که تابستان گرم را تحمل می کنی، احساس می شود. سرم را پایین می گیرم و همه خطهای عابر پیاده را می گذرم. یک ماشین بوق می زند. دو ماشین بوق می زند. اینها هیچ کدام نمی دانند که این تنها جسم من است که از مقابل آنها می گذرد. شاخه های گیلاس تازه از غنچه گل سر برون آورده در برابر من سر به پایین دارند و روح مرا که از جسم خسته از خطهای عابر پیاده گریخته التیام می بخشند. صبحگاه، صدای تو شنیدنیست. یک کمی هم به گیلاسها سر بزن. شاید مرا آنجا دیدی.

                                                                                   _{شاخه های گیلاس، هادی صفری، 8/5/80}

In morning, your voice is interesting to hear. The pleasure of your voice is able to feel, here, even the street is full of cars and ironic people, you who bear the warm summer and I in this public phone. My head is down and I'm counting all the cross walks. One car blows horn. Two cars blow horn. None of them know that it's just my body passing in front of them. The bowed branches of cherries are out of their buds and have bowed for me and unite my ghost escaped from the body tired of the cross walks. In morning your voice is interesting to hear. Go over the cherries a little. Maybe you would see me there.

   _{Branches of cherries, Hadi Safaree, 2001/7/30 www.sababoy.blogfa.com} 

در خلوت درون، آنجا که همه افکارم پی چند خط یادگاری بود، صدای تو شنیده شد. خوب می دانی چگونه بیادم بیایی و خوب می توانی صدایت را به من هدیه کنی. امروز در خلوت درونم رخنه کردی و دگرباره من شدم مبهوت این دل دیوانه. خود مانده ام در کار این دل. زمانی که حتی در فکر عشق نبود و اکنون در جستجوی عشق. یاد خدا را نگهبان دل افسار گسیخته ام می کنم و صدای تو را هدیه خدا. دستمال گلی ات را سرت کن و برو دم پنجره، کمی با دل گرفته ام حرف بزن. مدتهاست از شراب گوارای سراب حضورت سیرات نیستم. اگر گلهای قرمز دستمالت تشنه اند، می آیم و می بارم و تو نگاهم می کنی و می گویی که دوستم داری.

                                                                                                _{صدای تو، هادی صفری، 5/5/80}

In inner solitude where my all thoughts were for some lines of souvenir, your voice was heard. You know well how to come in my mind and you can dedicate your voice to me well. Today you've penetrated my inner solitude and I've become surprised of this heart fallen in love. I'm surprised of this heart myself. When it was not thinking about love for a moment and now seeking for it. I use power of God as the protector for my uncontrollable heart and your voice as his present. Cover your head with that scarf full of flowers and go across the windows, talk to my sad heart. I'm not satiated of the refreshing wine of your appearance mirage a long time. If the red flowers of your scarf are thirsty, I come and rain and you look at me and tell me you love me. 

    _{Your voice, Hadi Safaree, 2001/7/27 www.sababoy.blogfa.com}