این روزها با وجود آنکه در چهارچوب خانه ای خلوت می باید همه کودکی هایم را بیاد بیاورم و اینکه چقدر زود به مرز خلوت بی کسی رسیده ام، روزنه ای از روشنایی منتهی به صبح درخشان با تو بودن در دلم احساس می کنم. آنسوتر از ناامیدی من، مادری که همه امید را از مهتاب درخشان طبیعت هدیه گرفته است، به انتظار رسیدن صبح با من بودن است و من خاکستر مشعل ناامیدی را به کناری می گذارم و می روم پای شب مهتابی تا امیدوار باشم.

                                          ^{تا امیدوار باشم، هادی صفری، 16/5/80}

Nowadays I have to remember my all childhood in skeleton of a deserted house, and that so early I arrived to that deserted boundary of nobody, even though a hole of brightness, ended to the brightly morning of being with you, I feel in my heart. Farer than my disappointment, a mother who is dedicated all hope from the bright moonlight of nature, is waiting to get morning of being with me and I leave the embers of torch of disappointment away and go to moony night to be hopeful.

                                                            ^{To be hopeful, Hadi Safaree, 2001/8/7   www.sababoy.blogfa.com}