| تبليغات | X |
صدای سخن عشق را در تپش لحظه به لحظه دلت می شنوم و سرود طراوت بهار را زمزمه می کنم. می خواهم اگر بشود روزنه ای شوم به آبی آسمان دلت، از اینجا که تاریکی می بینم. و بروم پای درد دل مهتاب و چند کلمه دوستی بیاموزم. مگر می شود به ندای عرفای عشق پاسخ نداد و نرفت آنجا که نیمه دیگر سیب سرخ زندگی بر خوان نعمت بی دریغش پیشکش شده است. دستانم را بگشا و طلوع آفتاب دوستی و عشق را ببین. و ببین نگاه مرا که از طراوت نگاه تو لبریز است.
آبی آسمان دلت، هادی صفری، 19/5/82
I hear the voice of love in repeated beating of your heart and murmur the song of spring freshness. If possible, I want to be an aperture to the blue sky of your heart from here darkness. And I want to go to listen to moonlight grievance and learn some words of friendship. I can't help responding the gnostic voice of love and going where the other half of red apple of life is donated on numerous kindness cloths. Open my hands and watch the sunrise of friendship and love and see my face which is full of freshness of your face.
Blue sky of your heart, Hadi Safaree, 21/7/2002 www.sababoy.blogfa.com
Blue sky of your heart | Music Upload
اگر کسي را سراغ داريد که هنوز اعتراض نام مجعول براي خليج فارس در Google Earth را امضا نکرده، اين نشاني و ضرورت و اهميتِ اين کار را به او يادآور شويد.
http://www.petitiononline.com/sos02082/petition.html
قدمهای تو درطراوت برگان زرد گذرگاهی که با خلوص تو به طهارت رسیده بود، مرا به سمت خاطره ای سوق داد که من بودم و خدایم. خدایی که مرا به طبیعت سپرده بود، خدای من بود و تویی که اکنون می روی با قدمهایت آنان را که ناباورانه می گذرند و بیاد نمی آورند خدایشان را از وجود آسمان آبی و بهاری آگاه می سازی. صبح سپید امروز در عرفان شعله فانوس تو آغاز شد. پرنده ای آواز آغاز بهار خواند و من از شعر حافظ دگرباره صبح را زنده شدم: ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار
خاک ره یار، هادی صفری، 27/4/82
Your steps led me to the reminiscent where I was there and my God, in freshness of the yellow leaves of the way which was washed with your sincerity. God who left me in the nature was my God and yours who go now and notice with your steps the people who pass unbelievably and don't remember their God, from existence of blue sky and spring. Morning started white, today in red gnostic of your lantern flame. A bird sung starting of spring and I was freshened from Hafez poem in the morning: Hey Saba! Bring me perfume of clod of the friend passage - Take out my heart sorrow and have news of my sweetheart
Clod of the friend passage, Hadi Safaree, 29/6/2002 www.sababoy.blogfa.com
دیدگانم در شبهای پر از سکوت و ستاره، آنجا که کودکان ثانیه ها را می شمارند و لحظه به لحظه کوچه را زمزمه می کنند، بارانی می شود و کوچه را می بارد. نمی دانم چگونه می توانم دگرباره آغاز کنم سرودن بهاری ترین لبخند تو را و تو را به یادگار تصویر کنم در قاب عکس گوشه تاقچه دلم. دیدگانم در لحظه به لحظه کوچه پس کوچه های این دیار بارانی می شود و خسته ترین گام های پدر بزرگ منتظر باران را سلام می کند. بر تو ای بارانی سلام. بر تو ای خاکستری جامه به تن. ای صورتی از مهربانی دیدن و شتابان در امتداد صبا گذر کنان، خدا را زمزمه کنان، رو به سوی افق قرمز خورشید، مرا، نگاه بارانی مرا دعا کنان، می روی و شبهای پر از سکوت و ستاره مرا به کودکان منتظر نان هدیه می کنی.
سکوت و ستاره، هادی صفری، 24/4/82
My eyes will be rainy and rain the alley, in the nights full of silence and stars, where the children count the seconds and murmur the way moment by moment. I don't know how I can start again singing your most vernally smile and paint you as souvenir in frame of picture in corner of my hearts shell. My eyes will be rainy in alleys of the field moment by moment and say hello to the tiredest foot of Grand father, waiting for rain. Say hi to you, rainy. You, wearing gray cloth. You, face of kindness. Passing fast the way through north cool wind, murmuring God, blessing my rainy eyes, towards the red horizon of sun, you go and give the children waiting for food, my nights full of silence and stars.
Silence and star, Hadi Safaree, 2002/6/26 www.sababoy.blogfa.com
ارغوانی دستان تو را آنجا که مهربانی از آسمان می بارد هدیه می گیرم، در روز میلاد من. هر شب را تا به صبح در خاکستری کردار خود غوطه ور می شوم و گمان می کنم که هنوز تو را دوست می دارم. مگر می شود خاکستر بود و سفید نوشت. مگر می شود قطره بود و دریایی فکر کرد. کجاست کودکانه اندیشه من همیشه تو را در دل خواندن و هر لحظه با تو بودن را زمزمه کردن. مرا دریاب ای همه آسمان آبی. از خاکستر وجود من بگذر و بگستر بر پهنه ارغوانی دستان خود تا شاید اگر باران بارید، من نیز جزئی از دریای رحمت تو شوم.
خاکستر وجود من، هادی صفری، 21/4/82
I'm dedicated the purple of your hand where the sky is raining kindness when my birthday. I'm plunged in the gray of my acts night till morning and I think I still love you. Is it possible to write white when I'm ashes? And think like sea when I'm a drop. Where is my babyish thought always telling out my grievances and murmuring each moment of being with you? Pay attention to me. You blue all the sky. Pass from the ashes of my existence and poor on purple area of your hand. Till maybe if it was rainy, I'd become a piece of your sky mercy.
Ashes of my existence, Hadi safaree, 2002/6/23 www.sababoy.blogfa.com
آنجا که واژه های مقدس با تو بودن را زمزمه کردم، یادم آمد که تو را بر بند بند نگاه آسمان دیده ام. آسمان هر کجا که من بودم، مهتابی بود. حتی پنجره های خانه هم رو به ابرکان سیاه شب گشوده می شدند و من با چشمانی بسته، دلی گشوده به نگاه تو، تو را زمزمه می کردم. تو از بلندترین مناره سبز طبیعت شنیده می شدی. من از عمیق ترین ستاره شب خوانده می شدم. می دانم اگر با تو بگویم، تو خود فریادی خواهی بود بلندتر از رعد. می خواهم این بار نگاهی باشم که اگر بارانی شدم و باریدم، هم، سایه بانی باشم که تو از طراوت سبز سرو بارانی باشی.
بارانی بودن، هادی صفری، 16/2/82
The place where I murmured the holly words of being with you, I remembered that I'd seen you on all the lines of sky's looking. Sky had moon every where I was. Even windows of house would be open to little black clouds of night. And I murmured you with closed eyes, open heart to your eyes. You were heard from tallest green minaret of nature. I was read from deepest star of night. I know if I tell about you, you'll be a call yourself, louder than thunder. This time, I want to be a face when if I was rainy, I'd be an arch to make you wet from green freshness of pine.
To be rainy, Hadi Safaree, 2002/4/18 sababoy.blogfa.com
